ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ളൊരു പറിച്ചു നടല്, അങ്ങനെ കരുതിയാണൂ ഇങ്ങോട്ടു വന്നതു.
പക്ഷെ വേരുകള് അതു നമ്മളെ തുടങ്ങിയിടത്തു തന്നെ കൊണ്ടെത്തിക്കുമ്മെന്നു കാലം വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയിച്ചു തരുന്നു. അതു ഒരുപക്ഷെ ശരീരം കൊണ്ടല്ലെങ്കില് മനസുകൊണ്ടെങ്കിലും പഴയ ഓര്മ്മകളിലെക്കു അറിയാതെ സഞ്ചരിച്ചെന്നു വരും. അവിടെ ചിലപ്പൊഴൊക്ക്കെ എനിക്കു കാലതെ തോല്പ്പിക്കന് കഴിയുമ്മെന്ന ഭാവത്തില് മാനസ്സു തലയുയറ്ത്തി നില്ക്കും.. വികലമായ മനസ്സിന്റെ മിഥ്യയായ ബോധം......
ഇനി ഇങ്ങനെയൊന്നു എഴുതാന് കഴിയുമെന്നു കരുതിയതല്ല. പക്ഷെ കാലം മായ്കാത്ത മുറിവുകളില്ലല്ലൊ? കാലത്തിന്റെ ആ നന്മയുടെ ശക്തി, അതിനെ ഈശ്വരനെന്നു വിളിക്കാം. എല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്നു കരുതിയിടത്തുന്നു ജീവിതത്തിലേക്കു തിരിച്ചു വന്നതു ഈശ്വരന്റെ നിശ്ചയം ഇങ്ങനെയായതു കൊണ്ടു മാത്രമാണു. എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളുടെ വേരുകളേയും ശിഥിലീകരിക്കുന്ന ആ ശക്തി.... അവിടേക്കുള്ള യാത്രയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു എല്ലാം എന്നു ഇപ്പൊഴെനിക്കു തോന്നുന്നു.. അതല്ലെങ്കില് എന്തിനും ഒരു കാരണം വേണമല്ലോ? ഇവിടെ ഈ നിമിഷം വരെ എത്തി നില്ക്കാന് വേണ്ടി സംഭവിച്ച കാരണങ്ങള് മാത്രമായിരുന്നു കഴിഞ്ഞതെല്ലാം. അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുവാനാണു എനിക്കു കൂടുതല് ഇഷ്ട്ടം. ആ വിശ്വാസത്തില് ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ശാന്തതയുണ്ടു, സമാധാനമുണ്ടു. ഞാന് മുന്പു ഏറേ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന എകാന്തതയാണു ഇവിടെയെനിക്കു ഏറ്റവും സുഖകരം.. ചിലപ്പോള് അതില് വസന്തത്തിന്റെ സംഗീതം കേള്ക്കാം, ഭംഗിയുള്ള ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ നൃത്തങ്ങള് കാണാം...
ഇപ്പോള് ഈ വേരുകള്ക്കു ഇടയില് ജീവിക്കുമ്പോഴും അവ എന്നെ ബന്ധിക്കുന്നില്ല...... ബന്ധിക്കാതിരിക്കട്ടെ.....
